یک نگاه تو

می ارزد به تمام آن نگاه هایی که از من گرفتی

و شوق لحظه ای با تو بودن

می ارزد به تمام آن همه تنهایی

تنها لحظه ای با من باش تا تکرار بی تو بودن رخت بندد از روزگارم

و من ....

فقط ، تنها به لحظه ای دلخوشم ....

طنین گام تو در شب

طنین گام تو در لحظه های آمدن

صدای جوشش خون است در سکوت رگ من

صدای رویش برگ است، از درخت قلب تو

ای همیشه عزیز ،

ای همیشه از همه بهتر

تو از کدام تباری ؟

اگر ز نسل شبم من ، تو از سلاله ی صبحی

وگر ز پشت خزانم ، تو از نژاد بهاری

چه می شد ار به تو پیوند می زدم شب خود را

که تا سپیده ی من بردمد ز پیراهن تو

چه می شد ار به بهار تو می رسید خزانم

که تا درخت گل من بروید از چمن تو

شنیدنی است ز لب های سرخ گل ، سخن تو

طنین گام تو هر شب

به گوش می رسد از آستان آمدن تو

خوشا گذار تو بر من

خوشا گشودن دل بر صدای در زدن تو

خوشا طلوع تو در من

خوشا دمیدن خورشید عشق از قلب تو

سکوت سنگین است

سکوت تاریکی

سکوت فاصله هایی که فکر می کردم

حضور گرم تو آن را تمام خواهد کرد

می بینی ؟

حصار را بشکن

ستاره ای آنجاست

ستاره ای تاریک

من از ستاره ی تاریک مرده می آیم

من از هجوم آتش تردید می سوزم

و آرزو دارم

یقین کنم کنون

درون سینه ی تو در سیاه شب اینجا

جوانه روییده است

جوانه ی خورشید

بگو چه گونه گذشتی ؟

حصار را بشکن

سکوت سنگین است

و امتداد سکوت عبث

نمی دانی ؟

دل تنها و سنگینم

به دار پیوسته است

به دار تنهایی

به دار پوسیدن

گریخت لحظه ی ایمان ؟

گریخت لحظه ی پیوند ؟

کاش می گفتم

حصار را بشکن

ای پناه قلبهای نا امید

ای امید آسمان های رفیع

ای به رنگ اشک های گرم شمع

ای چنان لبخند میخک ها نجیب

ای دوای درد دلهای غمین

ای نگاهت مرهم زخم عمیق

ای حضور تو غروب آرزو

ای ز شبنم های صبحگاهی نشان

کوچه ی دل با تو زیبا می شود

تو شفا بخش نگاه عاشقی

مهربانی، نازنینی، مثل عشق

با تمام شاپرک ها صادقی

چشم هایت چونان رنگین کمان

دست هایت باغ پاک نسترن

قلب من یک کلبه تاریک بود

با حضورت گشت کاخ پر نور امید

اشک هایم مثل نیلوفر شکفت

حاصلش یک آسمان لبخند شد

ای تماشای تو یک حس لطیف

بی تو صد نیلوفر عاشق هنوز

در حصار عاشقی زندانی است

قلب من تقدیم چشمان تو باد

چشمهایم باز هم بارانی اند

باید از آرامش دل ها گذشت

شادمان چون لحظه دیدار شد

بهترین تسکین دل این جمله است :

باید از پیوند تو سرشار شد 

با رویاهایت خواهم ماند همچنان

به نشانه ی عزمم نه دستم

قلبم را بالا خواهم برد

اسب دلم را زین خواهم کرد

انتظارم را همسفرم

خواهم آمد به سویت

تا

بنگارم

الفاظ عشق را

در جای جای قلبت

تا بدانی

نوازنده ی شب های با تو بودن چه کسی است ...

شراب خواستم...

گفت : " ممنوع است "

آغوش خواستم...

گفت : " ممنوع است"

بوسه خواستم...

گفت : " ممنوع است "

نگاه خواستم...

گفت: " ممنوع است "

نفس خواستم...

گفت : " ممنوع است "

...

حالا از پس آن همه سال دیکتاتوری عاشقانه ،

با یک بطری پر از گلاب ،

آمده بر سر خاکم و به آغوش می کشد  با هر چه بوسه ،

سنگ سرد مزارم را

و

چه ناسزاوار

عکسی را که بر مزارم به یادگار مانده ،

نگاه می کند و در حسرت نفس های از دست رفته ،

به آرامی اشک می ریزد .

...

تمام تمنای من اما

سر برآوردن از این گور است

تا بگویم هنوز بیدارم...

سر از این عشق بر نمی دارم.

وقتی پرواز بهانه ای است برای ماندن

روی دایره چشمانت می لغزم

و بر بستر سخت شب ماهرانه می غلتم

با غلط گیر افکار سیاهم هر بار که

هاشور می زنم ، ذهنم را

تصویرت ظاهر می شود

از پس زایش قطره ای دلتنگ

که شادمانه بر پهنای صورتم می غلتد

شاعرانه ، چون سنجاقکی

به گوشه لبهای من سنجاق می شود

گوشه لبهای من

همان خالکوبی رویاهای تو

یادآور ثانیه ای شد که رنگش کردم

و جای سالهای دراز فروختم...

حالا من در مرکز دایره به تماشای تو ایستاده ام

که در کنار نشسته ای

بچرخان ، این دایره را

که مرگ فاصله ها

تابع قانون گریز از مرکز است

آه... ، متنفرم از دایره

گوشه ای ندارد

خاطرم در آن

بی مخاطره آرام گیرد

فقط با تو

انتظار فقط با تو

زیباست این زندگی با تو

زیباست این لحظه های عاشقی با تو ،فقط با تو ، تنها در کنارتو

زیباست لحظه های غروب،با تو فقط به یاد تو

آن لحظه که با تو هستم بهترین لحظه زندگی ام است

که دلم نمی خواهد آن لحظه بگذرد

دلم میخواهدآن لحظه که در کنار تو هستم هیچگاه به پایان نرسد

زیباست این زندگی درکنار تو ،فقط با عشق تو

این زندگی زیباتر از گذشته میگذرد چون با تو وعاشق تو هستم

این لحظه ها عاشقانه تر از گذشته میگذرد

چون با تو وبه یاد تو هستم

این قلب عاشق من تو رادوست داردوبا تو می ماند

عاشقانه می ماند و هیچگاه تورا تنها نمیگذارد

میگویم دوستت دارم چون لایق این دوست داشتنی

فقط تو لایق این عشق بی پایان منی

عشق من وتو ماندگار است تا ابد وبرای همیشه وفقط با هم وبرای هم می مانیم

لبخند عشق همیشه بر لبان من جاریست

فقط با تو، وبه عشق تو

تو کیستی

که در هوایت

دلم بیقرار میشود

هر لحظه سالی ست دوری ِ تو

در این غربت

این لحظه ها بیشمار میشود

گرچه نیستی ولی

با یاد سبزت

کویر جانم سبزه زار میشود

بیا ، بیا

اگر تو باشی

شیشه قلب من از سنگ دلت ساخته شد ،

زین سبب یکتا بود

صیقلی یافت به آب دیده ،

زین سبب زیبا بود 

دید از دور دلت را و دوید ،

بس که او شیدا بود 

و یکی بوسه بزد بر دلکت ،

چون که بی پروا بود

ناگهان سنگ دلت قلب مرا سخت شکست ،

شیشه نا پیدا بود!

و دلت هیچ نگفت ، حتی آه!!

چون که از خارا بود.

نمی دانی چقدر دلم می خواهد چشمانم را

به هر چه که گذشته است ببندم

و به روبرو نگاه کنم

به فردایی که دوست دارم

تو هم در آن باشی ...

به روزهایی که از حس خواستنت

سرشار است ...

از لحظه هایی که عقربک هایش را

به آستان با تو بودنم پیوند می زنم

و شبهایی که سیاهی اش را

با حسی ناشناخته

به روشنی نگاه تو می دوزم ...

دوست دارم با خودم تمام واژه های سپیدی که

تورا برایم معنا می کند تکرار کنم ...

و از تمام شاخه های آویخته درخت یاس

به یاد عطر نفسهایت

گلی بچینم و آن را در گوشه گوشه اتاق خالی ذهنم

بیاویزم ...

باشد تا تمام دالان های یادم از عطر رویش و

حضور بی بهانه ات مالامال شود

خوب می دانی

خوب می دانی که من با ثانیه ثانیه با تو بودن

زندگی می کنم  ...

و لحظات بی تو بودن را با بی رحمی قتل عام می کنم

هر چند که می دانم هر چه هم این لحظات را بکشم

باز باید برای داشتنت با روزگار ستیز کنم

اما ...

برای دقایق نداشتنت چاره ای نمی اندیشم

و برای آن وقتهایی که هستی

در دلم جشن برپا می کنم

و با نگاه رویاییت

جای جای دلم را آذین می بندم

نمی دانم می دانی یا نه

لحظه تولد من

به همان ثانیه ای برمی گردد

که تو برای اولین بار به من گفتی

دوستت دارم ...

به سراغ تو شبی می آیم

با دو صد بوسه ناب ، با دو صد راز و نیاز

به سراغ تو شبی می آیم، می آیم

بادلی خسته ز درد

با غم و غصه زیاد

مثل شبنم که نشیند بر گل

یا حبابی که نشیند بر آب

مثل بارون روی گلبرگ درخت

همچو دیدار تو با من در خواب

به سراغ تو شبی می آیم

من به دیدار تو باز می آیم ، می آیم

با نسیمی آرام پر از عطر بهار

من به دیدار تو باز می آیم

با دلی خسته ز درد

دور از این رنگ و ریا

میدهم دل به دل قصه تو

قصه ی غصه و تنهایی تو

می کشم بار غمهای تو به دوش

خسته از دوری و تنهایی تو

به سراغ تو شبی می آیم

 می آیم .....

ای آتشین طناز من!

ای حسرت شبهای من!

مثل شراب ناز تو

این روح نا آرام من

ای طعم شیرین نیاز !

ای راز عطر رازقی!

یاقوت سرخ خواهشم

مثل شقایق عاشقی

ناز کن ، ناز کن ، این جادوی توست...

ناز کن ، ناز کن ، چشمام محو توست ...

ناز تو یک آتشکده است

من عابدی آشفته ام

بین حصار شعله هایت

در التهاب سوختنم

تو تشنه تحسین من

من تشنه آغوش ناز

شاه بیت آفرینش تو ناز و من غرق نیاز

دلم تنگ است این شب ها یقین دارم که می دانی  

صدای غربت تن را از احساسم تو می خوانی

شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین  

ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو می دانی

میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم 

چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته می رانی؟

تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند   

به خون آغشته ای ای دل،عجب امشب پریشانی!

هماره قلب بیمارم به یاد تو شود روشن  

چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی

دیریست دلم آهنگ سفر دارد

 ازاین زمانه غریب

 از این خاطره های مکدر عمیق

می خواهم بشکنم دیوار شهر شیدایی را

می خواهم ببینم طلوع دوباره خورشید را

کوچه باغ ذهنم

به دنبال باد وباران وخاطره های سیب است

 به دنبال عطر اقاقی

شادی های دلنشین کودکی

من نمی دانم!!!!

 پای کدام درخت سیب ؟!!

 خاطرات کودکیم را

 جا گذاشته ام

 هنوز نمی دانم؟!!!!

خواب در چشم ترم می شکند.

نیمایوشیج

بی تو طوفانزدۀ دشت جنونم

سیل افتاده به خونم

تو چسان می گذری غافل از اندوه درونم

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

.

.

.

بی تو طوفانزدۀ دشت جنونم

سیل افتاده به خونم

تو چسان می گذری غافل از اندوه درونم

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در خانه ببستم

دگر از پای نشستم

گوییا زلزله آمد

گوییا خانه فرو ریخت سر من

بی تو من در همۀ شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

بر نخیزد دگر از مرغک پربسته نوایی

تو همه بود و نبودی

تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من؟

که ز کویت نگریزم

گر بمیرم ز غم دل

به تو هرگز نستیزم

من و یک لحظه جدایی؟؟

نتوانم ، نتوانم

بی تو من زنده نمانم !!

من پری کوچک غمگینی را میشناسم

که در اقیانوسی مسکن دارد            

ودلش را در یک نی لبک چوبین

مینوازد آرام آرام

پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه میمیرد

و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد.

فروغ فرخزاد 

آی سهراب  کجایی که ببینی حالا

دل خوش مثقالی است

دل خوش نایاب است

تو سوالت این بود

دل خوش سیری چند

من سوالم این است 

معدن این دل خوش   

تو بگو ای سهراب

در کدامین کوه است   

در کدامین صحرا  

در کدامین جنگل   

راستی این دل خوش میوه ی زیباییست؟ 

من شنیدم این دل    

بوی خوبی دارد     

مثل خون دل آن آهوها

راستی ای سهراب

نکند این دل خوش

مثل آن مشک ختن

نافه ی آهوییست

شاید اصلادل خوش

بوده یک افسانه

چون در این عهد ندیدم دل خوش

دم هر عطاری عده ای منتظرند

مرد عطار به ایشان گفتست

دل خوش می آید

قیمت مثقالش

جانتان میطلبد

مردهامیگویند

جان ما را تو بگیر

دل خوش را به عزیزانمان ده

مرد عطار فرورفته به فکر

او چنین قیمت گفت

تا کسی در پی این افسانه

به در دکانش

ننشیند شب و روز

خود مرد عطار

فکر می کرد ، دل خوش مثل

نغمه های ققنوس

بوده یک افسانه

آی سهراب بگو  ، تو اگر میشنوی

بکجا باید رفت  ، تادل خوش را دید

عده ای می گویند ، دل خوش  ، مال و منال دنیاست

دیگران می گویند ، دل خوش اینجانیست ، دل خوش آن دنیاست

من بلاتکلیفم

دل خوش گر پول است

مردم ثروتمند ، پس چرا نالانند

لب آنها خندان ، چشمشان گریان است

آی سهراب تو از این دنیا ،رفته ای گو تو به ما

دل خوش آنجابود ؟!

چند بود ارزش آن

مزه اش چیست بگو – مشتاقیم –

حیف بین من وتو سخنی ممکن نیست

ما ندیدیم دل خوش اما ، در پی اش می گردیم

اگر آن را دیدیم ، ما به او میگوییم درپی اش می گشتی

آی سهراب ... توهم .... اگر او رادیدی

نبری از یادت مردم عهد مرا

گو به این عهد سری هم بزند

شاید اینجا ماند و ، دل ما هم خوش شد

آی سهراب بخواب

سرد وآرام و خموش

چون که آرامش تو ،پر از زیباییست       

ما ولی می گردیم ،ما ولی می جوییم...

گرچه از فاصله ماه به من دور تری

ولی انگار همین جا و همین دور و بری

ماه می تابد و انگار تویی می خندی

باد می آیدو انگار تویی می گذری

شب و روز تو -نگفتی-که چسان می گذرد

می شود روز و شب اینجا که به کندی سپری

گرچه آنجا کمی از فصل زمستان باقیست

و هنوز از یخ و برفاب نگاهت اثری

باز بگذار در و پنجره ها را امشب

باد می آیدو می آورد از من خبری

خبری تازه که نه یک خبر سوخته را

باد می آورد از فاصله دور تری

خبر انقدر قدیمی ست که هر پیر زنی

خبر انقدر بدیهی ست که هر کور و کری

می تواند که به یاد آورد و بشنودش

که تو خود فاعل و مفعول و نهاد خبری...!

بهروز یاسمی