یك شب تو را به خلوت خود میهمان كنم
از طعم دلربای لبت نوش جان كنم

یك شب كه در هیجان تن منی
بر آبشار دست تو خود را روان كنم

وقتی حصار سینه ی من شد دو دست تو
من هم تو را به سینه فشارم ، همان كنم

لبهای من چو به پیشانیت نشست
گیسوی خویش را به سرت سایبان كنم

كم كم كمك كه رسیدم به گونه هات
با داغ سینه ام آن را نشان كنم

چشم تو را كه آیه ی عشق است و التماس
با چشمهای عاشق خود مهربان كنم


عشق من ای امید من ای التیام من
اینگونه می شود كه تو را جاودان كنم

مرضیه خدیر

کمی دوام بیاور، منی که در سفرم

بدون عشق تو اینجا ،همیشه در خطرم

نمی توانم از اینجا تو را صدا بزنم

بیا به داد دلم رس، که بی تو محتضرم

تویی که از غم و دردم هنوز بی خبری

منی که از دل تنگت هنوز بی خبرم

به نام عشق دلم را به آسمان نبری

چگونه بی تو بمانم ؟ شکسته بال و پرم

منی که عادت دستم فقط نوازش بود

بدون لمس تو حتی از عشق بر حذرم

به پای عشق تو هستم اگر تو جا نزنی

گمان نکن که نباشی من از تو می گذرم

فقط بگو که تو هم مثل من نمی شکنی

دلی که مملو از امید بر تو می سپرم

همیشه عاشقت هستم اگرچه تا دم مرگ

برای دیدن چشمت اسیر و در به درم

مرضیه خدیر

دیگر نکن تلاش به آنجا نمی رسی

رودی تهی شدی که به دریا نمی رسی

آخر چگونه تکیه به عشقت دهم که تو

حتی حساب فاصله ها را نمی رسی

گفتم که عشق آخر دنیاست ، صبر کن

یک دست بی صداست ، تو تنها نمی رسی

از آن مسیر جاده به بن بست می رود

نفرین که نه ، نمی کنم ، اما نمی رسی

تنها شدن عذاب کمی نیست مرد من

هرگز نگو به روز مبادا نمی رسی

یک روز می رسد که تو گم می کنی مرا

در خواب می روی و به رویا نمی رسی

با این که دل شکسته تر از هر شبم ولی

در این تصورم که " تو فردا نمی رسی؟..."

مرضیه خدیر

برای آمدنت ، انتظار ، غمگین است

دل ِ گرفته ی این روزگار ، غمگین است

گذشت فصل زمستان ولی ببین بی تو

چقدر چهره ی فصل بهار غمگین است

اگرچه زاهد ک روزه دار ، خوابیده

ولیکن عاشق شب زنده دار،غمگین است

هنوز مثل گذشته ، ندای حق یا حق

شبیه قصه ی حلاج و دار،غمگین است

حریم خانه ی مادر بزرگ غرق دعاست

نگاه ساعت شماطه دار ، غمگین است

کویر قلب مرا آتش تو سوزانده

بر او به رسم تسلی ببار ، غمگین ست...

مرضیه خدیر

اگر بمیرم از این انتظار، می آیی ؟

برای دیدن سنگ مزار ، می آیی ؟

منم ، همان که به یادت قرار می گیرم

و دل خوشم که تو هم بی قرار می آیی !

شکار کرده دلم را هوای دیدار ت

بگو که با من ِ زخمی کنار می آیی

هنوز منتظر لنگه کفش شیشه ای ام !

برای بردن من ، ای سوار، می آیی؟

بگو بگو که پس از این مسیر طولانی

تویی که از دل ِ گرد و غبار می آیی

خدا کند که نمیرد امید در عاشق...

دلم خوش است که این نوبهار می آیی...

مرضیه خدیر

در جستجوی عشق ، اما بی چراغم!

عشقی نشد یار دلم ، اما چرا غم؟

در برگریز غصه و توفان تردید

پیچیده بوی حسرتی در کوچه باغم

جای کبوترهای شادی ، بر درختان

من میزبان غم خبرهای کلاغم

رفتی ، تمام گرمی ات از زندگی رفت

از هُرم حزن انگیز این شب گریه ، داغم

سرداب دلسردی ، سکوتی مثل مرداب

مرگ است شاید آنکه می آید سراغم...

مرضیه خدیر

خــانه ات گــــردد خـراب روی سرت ،خانه خراب 

چشــم هایت وا کــن ایـن دنیــا بود تنها ســـراب 

ســـوختـم در آتش هجـــــر عــزیــزان این چنین 

آتشی دیگـــر نـزن بــر من کـــه گـــردیـدم کباب 

آن چنــان ســاییـده اند روح و تنــم ایـن غصه ها 

نازکـم ،خــواهم شکست با یک تلنگر چون حباب